Door de ogen van collega Nick Klaverdijk
Als ik naar het ontwerp van het nieuwe Hofplein kijk, valt één ding op: hier is eindelijk een keuze gemaakt. Geen halve maatregelen of compromissen waar iedereen ontevreden blijft, maar een duidelijke shift: minder asfalt, meer mens. Dat is broodnodig in hartje Rotterdam!
Stel je voor: een groot groen middengebied met gras, bomen en zitplekken. De iconische fontein als echt hart, omringd door beloopbare zones. Brede voetgangersoversteekplaatsen verbinden alle hoeken, met brede tweerichtingsfietspaden langs de plinten voor fietsers, terrassen en voetgangers. Op papier ontstaat een plek om te ontmoeten, te hangen of de stad te bekijken – een wereld van verschil met het huidige verkeersplein.
Sinds april 2025 zijn de werkzaamheden bezig. Alle toeleidende wegen zijn versmald tot één rijstrook, de nieuwe autoluwe situatie direct als norm, prioriteit voor fiets en voetganger boven de auto. Het Hofplein is nu al geen doorgaand knooppunt meer, maar onderweg naar een fantastische verblijfsplek. Voor mij is dat precies de richting voor een moderne stad. Het is een verademing!
Ja, het doet pijn voor automobilisten die gewend waren om “even snel” door het centrum te schieten. Maar als elke route heilig blijft voor de auto, komt er nooit échte ruimte vrij voor een aantrekkelijk en gezond stadsleven. Met alle nieuwe woontorens en dus extra mensen in de stad is dit echt nodig!
We zijn er alleen nog echt niet. Het ontwerp is namelijk ambitieus op één plek, maar verkeer stopt niet bij de rand van een plein. De functionele capaciteit voor auto’s wordt bewust teruggebracht, terwijl de stad als geheel nog volop in beweging is. Het doorgaand verkeer dient via de S-wegen en de ring afgewikkeld te worden, terwijl overal nog vervangings- en vernieuwingsopgaven liggen.
Wel staat vast: De binnenstad mag geen doorrijroute meer zijn. Daar sta ik achter, maar dat vraagt óók om stevige keuzes in de toekomst!
Het dwingt ons allemaal om eerlijk te zijn over dingen die wij wel willen zien in ons drukke centrum. Zetten we voetganger, fietser en OV nu écht voorop, ook als het even schuurt, of blijven we in de reflex schieten dat “het autoverkeer” altijd moet winnen? Als we die test doorstaan, wordt het Hofplein niet alleen een mooi plein, maar hét bewijs dat woorden als “groen”, “leefbaar” en “menselijk” in Rotterdam meer zijn dan een mooie schets.
Het Hofplein dwingt tot eerlijkheid: willen we de voetganger, fietser en het OV écht voorop, ook als het schuurt met de ‘heilige’ auto? Als dit bevalt, dan is dit plein hét bewijs dat ‘groen’, ‘leefbaar’ en ‘menselijk’ in Rotterdam meer is dan alleen een idee!